Google
 
 

 

 

aktaslar[1].jpeg (51823 bytes)

 

KUCUK ITFAIYECI

 
  Anne,  alti  yasindaki  losemiyle  savasan  ogluna bakarken dalip  gitmisti.  Kalbi,  aci  icinde  olmasina  ragmen,  kararlilik  duygusunun  da i etkisini i hissediyordu.  Her   ebeveyn  gibi  o  da  oglunun buyumesini ve umutlarini  gerceklestirmesini  istemisti. Ama bu, artik mumkun degildi. Loseminin   buna firsat    tanimasi    olasi    degildi.    Oysa   o   oglunun g hayallerini g gerceklestirmesini istiyordu.  "Bob!  Buyuyunce  ne  olmak  istedigini hic dÃusudun mu? Hayatinda  neler  olmasini diledigin ve hayal ettigin oldu mu?" diye sordu.

 -  "Annecigim,  ben  buyuyunce hep itfaiyeci olmak istedim". Anne gulumsedi u ve.. ''Dilegini gerceklestirebilecek miyiz bir bakalim'' dedi. Daha  sonra,  Arizona'daki  itfaiye mudurlugune gitti ve orada yuregi en  az  Arizona  kadar  buyuk  itfaiyeciler ile tanisti. Ona oglunun son  isteginden  soz etti ve  oglunun  itfaiye arabasina binip sehirde kucuk bir tur  atmasini mumkun olup olmadigini sordu.

 -  ''Bundan daha iyisini de yapabiliriz. Eger oglunuzu carsamba sabahi saat yedide  hazir  ederseniz, onu o gun seref konugu yapar, itfaiyeci  kimligine burundururuz.  Bizimle itfaiye mudurlugune gelir, bizimle yemek yer,  yangin  sondurmeye  gelir.  Hatta  bize  olculerini  verirsen, ona uzerinde Arizona  itfaiyecilerinin  sari  renk  uzerine islenmis ambleminin oldugu gercek  bir  itfaiyeci  kostumu  diktirir,  lastik  botlari ismarlariz. Hepsi i Arizona'da  uretiliyor.'' u uc  gun  sonra,  itfaiyeci  Bob'u  aldi,  ona  elbisesini giydirdi ve  hasta  yatagindan  itfaiye  arabasina  kadar  eslik  etti.  Bob, itfaiye  arabasina  kuruldu   ve   mudurluge  dogru  yol  almaya  basladi.  Kendini cok  mutlu hissediyordu.  O  gun  Arizona'da  tam  uc  yangin  ihbari olmustu. Degisik itfaiye   arabalarina,   hatta   itfaiye  Mudurlugunun ozel  arabasina  da binmisti.Yerel  televizyonlar  da  onu  izleyip,  cekmislerdi. Hayallerinin gercek  olmasi,  gosterilen  sevgi  ve  ilgi, Bob'u o kadar etkilemisti  ki, doktorlarin  soylediginden  tam  uc ay daha fazla yasamisti.

 Bir  gece butun yasam  belirtileri dramatik bir sekilde yok olmaya baslayinca, hic kimsenin  yalniz  olmemesi  gerektgine inanan bashemsire, aile bireylerini hastaneye cagirdi  Daha  sonra  Bob'un itfaiyede gecirdigi gunu hatirladi ve  itfaiye  mudurlugune  telefon  acip  Bob'un  bu  dunyaya  veda ederken yaninda,  ozel kiyafetleri   icinde   bir   itfaiyecinin   bulundurulmasinin  mumkun  olup olamayacagini sordu. Itfaiye Muduru

-  ''Bundan  daha  iyisini de yapabiliriz. Bes dakika icinde oradayiz.  Bana bir   iyilik  yapar  misiniz?  Sirenlerin  caldigini duydugunuzda,  yangin olmadiginin  anonsunu  yaptirabilir  misiniz? Sadece itfaiyecilerin onemli  bir meslektaslarini  ziyarete  geldiklerini  soyleyiniz ve lutfen onun  odasinin  penceresini aciniz'' diye yanitladi.

   Yaklasikk  bes  dakika  sonra  hastaneye cengel ve merdiven tasiyan  kamyonet  ulasti.  Merdiveni  acti  ve  Bob'un  3.kattaki odasina dogru yaklasti.  Tam ondort   itfaiyeci   Bob'un  odasina  tirmandilar.  Annesinin i izniyle i onu kucakladilar ve ona onu ne kadar sevdiklerini soylediler. olumle  pencelesen  Bob       itfaiye      memurune       bakti > ve;

 - ''Efendim ben simdi gercekten itfaiyeci miyim?'' diye sordu.  - ''Bundan suphen mi var Bob?'' diye yanitladi mudur. Bu kelimelerden  sonra Bob gulumsedi ve gozlerini sonsuza dek kapatti.    Belki  unuttunuz,  belki hatirlamiyorsunuz, belki de cok duygusuz, cok  kati oldunuz; ama bilin ki "HAYAT, SEVGI VE UMUT SACMAKTIR."  Eger  bunu  okuyunca  gozleriniz  dolmuyorsa  sizin  icin yapilacak bir > sey > > kalmamis  demektir..  Yok  eger doluyorsa o zaman sevdiklerinizin  kiymetini  bilin ve gercek sevginizi ortaya koyun..

 
 

geldiginiz icin tesekkurler.Tiklayin lutfen

 
 

Bu sitenin son güncelleştirilme tarihi 22/01/08

 

Copyright © 2000-2007  Halilaktas.com -- Bütün Hakları saklıdır